Кіріспе

Глиссадинг – бұл тік қар немесе құмды беткейден аяқтармен немесе семізгішпен бақыланатын сырғанау арқылы түсу. Бұл басқа түсу тәсілдеріне, мысалы, қадамдап түсуге қарағанда балама болып табылады және түсуді жылдамдату үшін немесе әдемі сезім алу үшін қолданылуы мүмкін. Глиссадинг кезінде басқа түсу түрлерімен салыстырғанда жарақат алу қаупі жоғары. Тірекшелермен (құрақайлармен) глиссадинг жасау ерекше қауіпті және одан әсте болмайды.

Отырған глиссада

Бұл ең оңай глиссад түрі және көбінесе ең жоғары тұрақтылықты қамтамасыз етеді. Жұмсақ қарда тік тұрып немесе қысылып глиссад жасауға қарағанда бұл әлдеқайда аз шаршатады. Отырып глиссад жасау үшін отырып, көлбеумен сырғып түседі, әдетте, мұз балтасын өзін-өзі сақтап тұру позициясында ұстап, егер көлбеудің соңына дейін бару күмәнді болса, осы позицияны қолданады. Отырып глиссад жасаудың басты кемшіліктері – сыртқы киім ылғалданып қалады және тік тұрып глиссад жасағандағыдай толық бақылау болмайды.

Тұрақты глиссада

Егер адам шыңдауды жақсы білетін болса және қар жағдайлары мүмкіндік берсе, тұрып шығу әдісі көбінесе қаланады. Осы позицияда жол бойындағы қауіпті аймақтарды жақсы көруге және отырып шығуға қарағанда маневрлеуге қолайлырақ. Сонымен қатар, тұрып шығу отырып шығудың ылғалды және салындырушы күштерін азайтады. Тұрып шығуды жұмсақ беткі қабаты бар қатты қарда жасаған абзал.

Қалқымалы глиссада

Жаяу жүру әдісі тік тұру әдісіне ұқсас, бірақ альпинист артқа отырып, қарда мұз балтасының тікұшағын (өзін-өзі сақтап тұру ұстанысында ұстаған) сүйреп әкеледі. Бұл әдіс тік тұрып жасалатын глиссадқа қарағанда баяурақ, бірақ басқаруға оңай. Бұл техниканың кемшілігі – аяқтардың тез шаршауы.