Клеант Брукс: Американдық әдебиет сыншысы және профессоры

Кіріспе

Американдық әдеби сыншы және профессор Клеант Брукс (16 қазан 1906 – 10 мамыр 1994) – американдық әдеби сыншы және профессор. Ол 20 ғасырдың ортасында «Жаңа сын» бағытына қосқан үлесімен және американдық жоғары білім беруде поэзияны оқыту әдісіндегі революциясымен танымал. Оның ең белгілі еңбектері – «Жақсы тізілген құмыра: Поэзия құрылымын зерттеулер» (1947) және «Заманауи поэзия және дәстүр» (1939) поэзияны түсінудің басты жолы ретінде екіұштылық пен парадоксқа баса назар аударады. Брукс өзінің жазбалары арқылы «өлеңнің ішкі өміріне» (Лайтч 2001) ерекше мән берген формалистік сынды қалыптастыруға және жақын оқу принциптерін жүйелеуге көмектесті. Брукс сонымен қатар Оңтүстік әдебиетінің көрнекті сыншысы болды, Уильям Фолкнер туралы классикалық еңбектер жазды және Роберт Пенн Уорренмен бірге ықпалды «The Southern Review» журналын (Leitch 2001) құрды.

Ерте өмір

1906 жылы 16 қазанда Кентукки штатының Мюррей қаласында методист пасторы, преподобный Клеант Брукс аға және Бесси Ли Уизерспун Брукс (Лайтч 2001) отбасында Брукс дүниеге келді. Ол үш баланың бірі болды: Клеант және Уильям – туған ұлдары, ал Мюррей Брукс, шындығында Хьюитт Уизерспун, оны Бесси Ли Уизерспун туған анасы қайтыс болғаннан кейін, нәресте кезінде ағасы Форрест Бедфорд Уизерспуннан ұрлап алды. Кейін ол оның атын Мюррей Брукс деп өзгертіп, өз баласы секілді өсірді, бұл оның отбасында үлкен дау тудырып, Клеант пен Уильямнан алыстады. Клеант бірнеше рет Мюррейге (Хьюиттке) деген шексіз махаббатының нәтижесінде Клеант пен Уильяммен қарым-қатынасының үзілгенін айтты. McTyeire мектебінде, жеке академияда классикалық білім алғаннан кейін, ол Теннесси штатының Нэшвилл қаласындағы Вандербильт университетінде оқыды, онда 1928 жылы summa cum laude дипломмен бітірді (Лайтч 2001). 1928 жылы Брукс Тулан университетінен магистр дәрежесін алды және Родс стипендиясы бойынша Оксфордтың Эксетер колледжінде білім алды. 1931 жылы бірінші сыныппен B.A., ал келесі жылы B. Litt. дәрежесін алды. Содан кейін Брукс Америка Құрама Штаттарына оралды және 1932 жылдан 1947 жылға дейін Луизиана штатының Батон-Руж қаласындағы мемлекеттік университеттің ағылшын тілі профессоры болды (Сингх 1991). 1934 жылы ол Эдит Эми Бланкордқа үйленді.

Вандербилт

Вандербильт университетінде оқыған кезінде ол әдеби сыншылармен және болашақ әріптестері Роберт Пенн Уоррен, Джон Кроу Рэнсом, Эндрю Лайтл және Дональд Дэвидсонмен танысты (Синг 1991). Рэнсом пен Уорренмен бірге оқығанда Брукс екі маңызды әдеби қозғалысқа қатысты: Оңтүстік аграрийлері және «Қашқындар» (Сингх 1991). Брукс Оңтүстік аграрийлерінің манифесті «Мен өз ұстанымымды қабылдаймын» (1930) еңбегін «қайта-қайта» оқығанын айтты (Leitch 2001 ж., цитата келтірілген). Ол ешқашан қозғалыстың консервативті оңтүстік дәстүрлерін жақтамаған, бірақ «көп нәрсе үйренді» (Leitch 2001 ж., цитата келтірілген) және аграрлық ұстанымды құнды және «екіленбес» деп тапты (Leitch 2001 ж., цитата келтірілген): «Олар бізден жақсы өмірдің не екенін немесе қандай болуы керек екенін ойлауды сұрады» (Leitch 2001 ж., цитата келтірілген). «Қашқындар» қозғалысы да Брукстің сынға қатысты көзқарасына әсер етті. «Қашқындар» – Джон Кроу Рэнсом, Аллен Тейт, Дональд Дэвидсон және Роберт Пенн Уоррен сияқты белгілі жазушыларды қамтитын оңтүстік ақындарының тобы, олар сенбі күндері кешке жиналып, топ мүшелерінің өлеңдерін оқып, талқылайтын (Сингх 1991). Талқылаулар терең оқуларға негізделіп, өлеңнің формасы, құрылымы, ырғағы, ұйқас схемасы және бейнелеуі туралы мәселелерді қарастырды (Сингх 1991). Осындай мұқият оқу «Жаңа сын» қозғалысының негізін құрады және Брукстің сынға қатысты көзқарасын қалыптастыруға көмектесті (Сингх 1991).

Академиялық өмірі мен жұмысы

Оксфорд университетінде оқып жүргенде, Брукс Вандербильт университетінің түлектерімен және Родс стипендиаты Роберт Пенн Уорренмен достығын жалғастырды (Лайтч 2001). 1934 жылы Уоррен Луизиана штатының ағылшын тілі кафедрасына қосылды, бұл Брукс пен Уорреннің көптеген сын және педагогикалық еңбектерде бірлесіп жұмыс істеуіне әкелді. 1935 жылы Брукс пен Уоррен «The Southern Review» журналын құрды. 1942 жылға дейін олар журналды бірлесіп редакциялап, Эудора Велти, Кеннет Бёрк және Форд Мадокс Форд сияқты көптеген белгілі авторлардың еңбектерін жариялады. Журнал сын-пікірлерімен және көркем әдебиетімен танымал болды, сол кездегі жетекші журналдардың бірі ретінде ерекшеленді (Лайтч 2001). Сонымен қатар, Брукс пен Уорреннің ынтымақтастығы поэзия мен әдебиетті оқытуда жаңашылдықтарға жол ашты. Луизиана мемлекеттік университетінде студенттердің поэзияны түсіндірудегі қиындықтарын ескере отырып, екеуі мысалдар арқылы жақын оқуды көрсеткен кітапша дайындады (Лайтч 2001). Кітапша сәтті шықты және бірнеше бестселлер оқулықтарының негізін қалады: «Әдебиетке көзқарас» (1936), «Поэзияны түсіну» (1938), «Прозаны түсіну» (1943), «Заманауи риторика» (1949) және Роберт Хейлманмен бірлесіп жазылған «Драманы түсіну» (1945). Брукстің ең ықпалды екі еңбегі осы кітапшаның табысынан кейін жарық көрді: «Қазіргі поэзия және дәстүр» (1939) және «Жақсы жасалған құмыра: Поэзия құрылымын зерттеулер» (1947) (Лайтч 2001). 1941 жылдан 1975 жылға дейін Брукс көптеген академиялық лауазымдарды атқарды және бірқатар беделді стипендиялар мен құрметті докторлық дәрежелер алды. 1941 жылы ол Остин қаласындағы Техас университетінде қонақ профессор болып жұмыс істеді. 1947 жылдан 1975 жылға дейін ол Йель университетінде ағылшын тілі профессоры болды, онда ол 1960 жылдан зейнеткерлікке шыққанға дейін Грейдің риторика профессоры және Грейдің риторика профессоры зейнеткері қызметін атқарды (1964-1966 жылдарды қоспағанда) (Сингх 1991). Йельдегі қызметі Оңтүстік әдебиетін зерттеумен ерекшеленді, нәтижесінде Брукс Уильям Фолкнердің Йокнапатофа округі туралы зерттеулерін жариялады (1963, 1978) (Лайтч 2001). Йельде ол Жазу қолжазбалары қоғамының құрметті мүшесі болып қабылданды. 1948 жылы ол Кенион ағылшын мектебінің стипендиаты болды. 1951 жылдан 1953 жылға дейін Вашингтондағы Конгресс кітапханасының стипендиаты болды және Лос-Анджелестегі Калифорния университетінде қонақ профессор болып жұмыс істеді. Осы кезеңде ол Гуггенхайм стипендиясын алды және 1960 жылы оны қайта иеленді. 1963 жылдан 1972 жылға дейін ол Апсала колледжінен, Кентукки университетінен, Эксетер университетінен, Вашингтон және Ли университетінен, Сент-Луис университетінен, Тулан университетінен, Нью-Джерсидегі Centenary колледжінен және Оглеторп университетінен әдебиет саласының құрметті докторлық дәрежесін алды (Сингх 1991). Брукстың басқа лауазымдарына 1964-1966 жылдар аралығында Лондондағы Американ елшілігінде мәдени атташе ретінде жұмыс істеу кірді. Сонымен қатар, ол Америка өнер және ғылым академиясының, Ұлттық өнер және әдебиет институтының және Америка философиялық қоғамының мүшесі болды (Сингх 1991). Ұлттық гуманитарлық қор 1985 жылы Бруксті Джефферсон лекциясына таңдады, бұл гуманитарлық ғылымдардағы жетістіктері үшін АҚШ федералды үкіметінің ең жоғары наградасы. Ол лекцияны Вашингтонда да, Нью-Орлеандағы Тулан университетінде де оқыды, кейіннен ол «Технологиялық дәуірдегі әдебиет» деген атпен эсселер жинағына енгізілді.

While attending the University of Oxford, Brooks continued his friendship with fellow Vanderbilt graduate and Rhodes Scholar, Robert Penn Warren (Leitch 2001). In 1934, Warren joined the English department at Louisiana State, leading Brooks and Warren to collaborate on many works of criticism and pedagogy. In 1935, Brooks and Warren founded The Southern Review. Until 1942, they co edited the journal, publishing works by many influential authors, including Eudora Welty, Kenneth Burke, and Ford Madox Ford. The journal was known for its criticism and creative writing, marking it as one of the leading journals of the time (Leitch 2001). In addition, Brooks's and Warren's collaboration led to innovations in the teaching of poetry and literature. At Louisiana State University, prompted by their students' inability to interpret poetry, the two put together a booklet that modeled close reading through examples (Leitch 2001). The booklet was a success and laid the foundation for a number of best selling textbooks: An Approach to Literature (1936), Understanding Poetry (1938), Understanding Fiction (1943), Modern Rhetoric (1949), and, in collaboration with Robert Heilman, Understanding Drama (1945). Brooks' two most influential works also came out of the success of the booklet: Modern Poetry and the Tradition (1939) and The Well Wrought Urn: Studies in the Structure of Poetry (1947) (Leitch 2001). From 1941 to 1975, Brooks held many academic positions and received a number of distinguished fellowships and honorary doctorates. In 1941, he worked as a visiting professor at the University of Texas, Austin. From 1947 to 1975, he was an English professor at Yale University, where he held the position of Gray Professor of Rhetoric and Gray Professor of Rhetoric Emeritus from 1960 until his retirement, except 1964 to 1966 (Singh 1991). His tenure at Yale was marked by ongoing research into Southern literature, which resulted in the publication of Brooks' studies of William Faulkner's Yoknapatawpha County (1963, 1978) (Leitch 2001). At Yale, he accepted honorary membership in Manuscript Society. In 1948, he was a fellow of the Kenyon School of English. From 1951 to 1953, he was a fellow of the Library of Congress in Washington, D. C., and was a visiting professor at the University of California, Los Angeles. During this time, he received the Guggenheim Fellowship and held it again in 1960. From 1963 to 1972, he was awarded honorary doctorates of literature from Upsala College, the University of Kentucky, the University of Exeter, Washington and Lee University, Saint Louis University, Tulane University, and Centenary College NJ and Oglethorpe University (Singh 1991). Brooks' other positions included working as a cultural attaché for the American embassy in London from 1964 to 1966. Further, he held memberships in the American Academy of Arts and Sciences, the National Institute of Arts and Letters, and the American Philosophical Society (Singh 1991). The National Endowment for the Humanities selected Brooks for the 1985 Jefferson Lecture, the U. S. federal government's highest honor for achievement in the humanities. He delivered the lecture both in Washington and at Tulane University in New Orleans, and it was subsequently included as "Literature in a Technological Age" in a collection of his essays.

Брукс және жаңа сын

Брукс жаңа сынның орталық тұлғасы болды, бұл бағытта тарихи немесе биографиялық талдаудан гөрі құрылымдық және мәтіндік талдауға, яғни мұқият оқуға басымдық берілді. Брукс мұқият оқуды жақтады, себебі ол "Жақсы жасалған құмырасында" "өлеңнің поэма ретінде айтқандарын ең мұқият зерттеу арқылы" (Leitch 2001 цит.) сыншы мәтінді тиімді түсіндіре алады десті. Оның пікірінше, жаңа сынның мәні – әдебиет зерттеуінің "негізінен өзіндік туындыға қатысты болуы" (Leitch 2001 цит.). "Формалистік сыншылар" еңбегінде Брукс өзі ұстанатын "кейбір сенім қағидаларын" (Leitch 2001 цит.) келтіреді. Бұл қағидалар жаңа сынның негізгі принциптерін көрсетеді:

Сынның басты мәселесі – бірлік мәселесі, әдеби туындының тұтастығын құрауы немесе құрамайтыны және осы тұтастықты құрудағы бөліктердің өзара қарым-қатынасы. Сәтті туындыда форма мен мазмұнды ажырату мүмкін емес. Форма – мағына. Әдебиет түптеп келгенде метафоралық және символдық. Жалпы және әмбебап абстракция арқылы емес, нақты және жеке арқылы ұғынылады. Әдебиет діннің орнын баспайды. Аллен Тейт айтқандай, "нақты моральдық мәселелер" – әдебиеттің тақырыбы, бірақ әдебиеттің мақсаты – моральға бағыттау емес. Сын қағидалары әдеби сынға қатысты саланың шегін анықтайды, сынды жүзеге асыру әдісін құрамайды (Leitch 2001 цит.). Жаңа сын өлеңнің "техникалық элементтерін, мәтіндік үлгілерін және қайшылықтарын" (Leitch 2001) ғылыми қатаңдықпен және дәлдікпен зерттеуді қамтиды. И.А. Ричардстың "Әдеби сын және практикалық сын қағидалары" еңбегінен Брукс поэзияны түсіндіруге арналған нұсқауларды жасады (Leitch 2001 цит.). Брукс бұл нұсқауларды поэзияның әшекейлеу теорияларына, сыншылардың өлеңнің сыртындағы (тарихи немесе биографиялық контекстке) шығуының жиі кездесетін тәжірибесіне, сондай-ақ колледж студенттеріне поэзия мен әдебиетті талдауды үйретуге тырысудан өзінің және Уорреннің көңілінің қалғандығына жауап ретінде жасады (Leitch 2001 цит.). Брукс пен Уоррен "биографиялық деректерге және субъективтік сынға толы" оқулықтарды қолданды (Singh 1991). Оқулықтар поэзиялық тілдің редакциялық немесе ғылыми-танымдық шығармалар тілінен қалай ерекшеленетінін көрсетпеді. Осы күйзелістен Брукс пен Уоррен "Поэзияны түсіну" кітабын жариялады. Кітапта авторлар поэзияны поэзия ретінде оқыту керек екенін, ал сыншы өлеңді қарапайым түсіндіруге дейін төмендетуден, оны биографиялық немесе тарихи контекст арқылы түсіндіруден және оны дидактикалық тұрғыдан интерпретациялаудан аулақ болуы керек екенін мәлімдеді (Singh 1991). Брукс пен Уоррен үшін түсіндіруді нақтылау үшін парафраз және биографиялық және тарихи ақпарат пайдалы, бірақ оны мақсатқа жету құралы ретінде қолдану керек (Singh 1991). Брукс бұл парафраз идеясын өзінің классикалық "Жақсы жасалған құмырасы" еңбегінде одан әрі дамытты. Кітап сыншылардың өлеңді бір ғана баяндама немесе дидактикалық хабарға дейін қысқартуға бейімділігіне қарсы пікір білдіреді. Ол поэзияның редукциялық оқуын бүгінгі күнге дейін танымал сөз тіркесімен сипаттады: "Парафраздың ереуілі" (Leitch 2001 цит.). Шындығында, ол поэзияның сабақ беру мақсаты жоқ екенін, себебі қандай да бір мәлімдеме жасау өлеңнің мақсатына қайшы келеді деді. Брукс "ирония, парадокс, түсініксіздік және басқа да риторикалық және поэтикалық құралдар арқылы ақын өлеңнің кез келген қысқаруына қарсы тұру үшін үнемі жұмыс істейді, бұл тақырыптың қарама-қайшы қырларын және шешілген кернеулердің үлгілерін ұсынуға мүмкіндік береді" (Leitch 2001 цит.). Брукс поэманың тарихи, биографиялық және дидактикалық оқуларына қарсы пікір білдірумен қатар, өлеңді оқырманға тигізетін әсеріне сүйене отырып сынға алмау керек деп сенді. "Формалистік сыншылар" атты эссесінде ол "формалистік сыншы идеалды оқырманды қабылдайды: яғни, мүмкін оқулардың әртүрлі спектріне назар аударудың орнына, ол өлең немесе романның құрылымына назар аударатын орталық нүктені табуға тырысады" (Rivkin, 24 цит.). Ол мұндай нүктеге сүйену қиын екенін мойындайды, бірақ оны жалғыз тиімді нұсқа ретінде қарастырады. Себебі басқа нұсқалар кез келген оқуды кез келген басқа оқумен тең мәртебеге ие етуге немесе "білікті" оқырмандар тобын құрып, оларды стандартты түсіндірулер ретінде пайдалануға әкеледі. Бірінші жағдайда дұрыс немесе "стандартты" оқу мүмкін емес болады, ал екінші жағдайда көптеген идеалды оқырмандардың астында жасырынып, идеалды оқырман әлі де қабылданады (Rivkin 24). Осылайша, Брукс сыншылардың әдебиетке эмоционалдық реакцияларын сынның заңды тәсілі деп қабылдамайды. Ол "кейбір шығармаларды оқығандағы эмоционалдық жағдайымды егжей-тегжейлі сипаттау жұмыстың мазмұны мен бөліктерінің қарым-қатынасы туралы қызығушылық танытқан оқырманға қандай екенін көрсетуге көмектеспейді" (Rivkin 24) дейді. Брукс үшін сыншы бағалайтын барлық нәрсе дерлік мәтіннің ішінде болуы керек. Бұл пікір У.К. Уимсатт пен Монро К. Бирдслидің "Әсерлі қателік" атты танымал эссесінде білдірген пікірге ұқсас, онда олар сыншының "мағынаны оқытушысы немесе түсіндірушісі" екенін, ал оқырманның "физиологиялық тәжірибесін" баяндаушы емес екенін айтады (Adams, 1029, 1027 цит.).

That the primary concern of criticism is with the problem of unity—the kind of whole which the literary work forms or fails to form, and the relation of the various parts to each other in building up this whole. That in a successful work, format and content cannot be separated. That form is meaning. That literature is ultimately metaphorical and symbolic. That the general and the universal are not seized upon by abstraction, but got at through the concrete and the particular. That literature is not a surrogate for religion. That, as Allen Tate says, "specific moral problems" are the subject matter of literature, but that the purpose of literature is not to point a moral. That the principles of criticism define the area relevant to literary criticism; they do not constitute a method for carrying out the criticism (qtd. in Leitch 2001). New Criticism involves examining a poem's "technical elements, textual patterns, and incongruities" (Leitch 2001) with a kind of scientific rigor and precision. From I. A. Richards' The Principles of Literary Criticism and Practical Criticism, Brooks formulated guidelines for interpreting poetry (Leitch 2001). Brooks formulated these guidelines in reaction to ornamentalist theories of poetry, to the common practice of critics going outside the poem (to historical or biographical contexts), and his and Warren's frustration with trying to teach college students to analyze poetry and literature (Leitch 2001). Brooks and Warren were teaching using textbooks "full of biographical facts and impressionistic criticism" (Singh 1991). The textbooks failed to show how poetic language differed from the language of an editorial or a work of non fiction. From this frustration, Brooks and Warren published Understanding Poetry. In the book, the authors assert poetry should be taught as poetry, and the critic should resist reducing a poem to a simple paraphrase, explicating it through biographical or historical contexts, and interpreting it didactically (Singh 1991). For Brooks and Warren, paraphrase and biographical and historical background information is useful as a means of clarifying interpretation, but it should be used as means to an end (Singh 1991). Brooks took this notion of paraphrase and developed it further in his classic The Well Wrought Urn. The book is a polemic against the tendency for critics to reduce a poem to a single narrative or didactic message. He describes summative, reductionist reading of poetry with a phrase still popular today: "The Heresy of Paraphrase" (Leitch 2001). In fact, he argued poetry serves no didactic purpose because producing some kind of statement would be counter to a poem's purpose. Brooks argues "through irony, paradox, ambiguity and other rhetorical and poetic devices of his or her art, the poet works constantly to resist any reduction of the poem to a paraphrasable core, favoring the presentation of conflicting facets of theme and patterns of resolved stresses" (Leitch 2001). In addition to arguing against historical, biographical, and didactic readings of a poem, Brooks believed that a poem should not be criticized on the basis of its effect on the reader. In an essay called "The Formalist Critics," he says that "the formalist critic assumes an ideal reader: that is, instead of focusing on the varying spectrum of possible readings, he attempts to find a central point of reference from which he can focus upon the structure of the poem or novel" (qtd. in Rivkin, 24). While he admits that it is problematic to assume such a reference point, he sees it as the only viable option. Since the other options would be either to give any reading equal status with any other reading, or to establish a group of "'qualified' readers" and use those as a range of standard interpretations. In the first case, a correct or "standard" reading would become impossible; in the second case, an ideal reader has still been assumed under the guise of multiple ideal readers (Rivkin 24). Thus, Brooks does not accept the idea of considering critics' emotional responses to works of literature as a legitimate approach to criticism. He says that "a detailed description of my emotional state on reading certain works has little to do with indicating to an interested reader what the work is and how the parts of it are related" (Rivkin 24). For Brooks, nearly everything a critic evaluates must come from within the text itself. This opinion is similar to that expressed by W. K. Wimsatt and Monroe C. Beardsley in their famous essay "The Affective Fallacy," in which they argue that a critic is "a teacher or explicator of meanings," not a reporter of "physiological experience" in the reader (qtd. in Adams, 1029, 1027).

Жаңа сынға қарсылық

Жаңа сын мәтінді оқшаулап, тарихи және биографиялық контексттерді жоққа шығарғандықтан, сыншылар 1942 жылы Брукстің сынға деген көзқарасының тым тар екенін және "әдеби зерттеуді саяси, әлеуметтік және мәдени мәселелер мен пікірталастармен байланыстыруға жасалған кез келген әрекеттің бәрін тоқтатуы үшін" (1350) кемшіліктері бар екенін айтты. Оның беделі 1970 және 1980 жылдары Жаңа сынға сын көбейген кезде төмендеді. Брукс Жаңа сынның "тарихи емес бағыты" (Лайтч 2001) және "контексті ескермеуі" (Лайтч 2001) туралы айыптауларды жоққа шығарды. Ол контексті жоққа шығармағанын, өйткені өлеңде өзіндік бірлік бар екенін, ал ақын қолданатын тілден тарихи және биографиялық контекстті алу мүмкін екенін мәлімдеді (Сингх 1991). Ол: "Донн немесе Марвеллдің өлеңінің табысы үшін біз сырттан әкелген білімге тәуелді емес; ол өте бай мағыналы, бірақ үйлесімді ұйымдастырылған, өзінің ерекше эстетикалық өлшемдерімен үйлесімді" (Лайтч 2001) деді. Жаңа сын сыншылар тарапынан өзіне қайшы сипаттама бергені үшін айыпталды. Брукс, бір жағынан, "әрбір жақсы өлең оны түсіндіруге жасалған барлық әрекеттерге қарсы келеді" (Лайтч 2001) деп жазды, бұл ақынның жаңа мағына жасау үшін тілді өзгертіп, бұрмалауының нәтижесі. Екінші жағынан, ол өлеңнің эстетикасындағы бірлік пен үйлесімділікті атап өтеді. Брукстің пікірінше, өлеңдегі осы қарама-қайшы күштер шиеленіс пен парадоксалды иронияны тудырады, бірақ сыншылар ирония өлеңнің бірлігіне әкеле ме, әлде оны жоққа шығара ма деп күмәнданды (Лайтч 2001). Постструктуралистер поэманың қарсылығы мен бұрмаланған тілінің Брукс мақтан тұтатын үйлесімділігі мен тепе-теңдігімен бәсекелесіп отырғанын ерекше атап өтті (Лайтч 2001). Рональд Крейн Брукс пен басқа Жаңа сыншылардың көзқарастарына ерекше қарсы болды. "Клиант Брукстің сындық монизмі" атты еңбегінде Крейн Брукс поэманың бірлігіне ирония мен қарама-қарсы күштердің парадоксы арқылы қол жеткізілетіні туралы пікірінде, мұндай ирониялық поэманың ең тамаша мысалы Альберт Эйнштейннің E=mc2 теңдеуі болар еді, ол материя мен энергияны тұрақты қатынаста теңестіреді (Сирл). Кейінгі жылдары Брукс постструктуралистерді олардың талдауларына субъективтілік пен салыстырмалылық енгізгені үшін сынады, "әрбір сыншы мәтіннің тілімен эстетикалық маңыздылығы мен формальды құрылымын ескермей ойнады" (Лайтч 2001) деп мәлімдеді. Брукс бұл сын тәсілінің "еңбектің авторитетін жоққа шығарғанын" (Лайтч 2001) айтты.

Because New Criticism isolated the text and excluded historical and biographical contexts, critics argued as early as 1942 that Brooks' approach to criticism was flawed for being overly narrow and for "disabl[ing] any and all attempts to relate literary study to political, social, and cultural issues and debates" (1350). His reputation suffered in the 1970s and 1980s when criticism of New Criticism increased. Brooks rebuffed the accusations that New Criticism has an "antihistorical thrust" (Leitch 2001) and a "neglect of context" (Leitch 2001). He insisted he was not excluding context because a poem possesses organic unity, and it is possible to derive a historical and biographical context from the language the poet uses (Singh 1991). He argues "A poem by Donne or Marvell does not depend for its success on outside knowledge that we bring to it; it is richly ambiguous yet harmoniously orchestrated, coherent in its own special aesthetic terms" (Leitch 2001). New Criticism was accused by critics of having a contradictory nature. Brooks writes, on the one hand, "the resistance which any good poem sets up against all attempts to paraphrase it" (qtd. in Leitch 2001) is the result of the poet manipulating and warping language to create new meaning. On the other hand, he admonishes the unity and harmony in a poem's aesthetics. These seemingly contradictory forces in a poem create tension and paradoxical irony according to Brooks, but critics questioned whether irony leads to a poem's unity or undermines it (Leitch 2001). Poststructuralists in particular saw a poem's resistance and warped language as competing with its harmony and balance that Brooks celebrates (Leitch 2001). Ronald Crane was particularly hostile to the views of Brooks and the other New Critics. In "The Critical Monism of Cleanth Brooks," Crane writes that under Brooks's view of a poem's unity being achieved through the irony and paradox of the opposing forces it contains, the world's most perfect example of such an ironic poem would be Albert Einstein's equation E=mc2, which equates matter and energy at a constant rate (Searle). In his later years, Brooks criticized the poststructuralists for inviting subjectivity and relativism into their analysis, asserting "each critic played with the text's language unmindful of aesthetic relevance and formal design" (Leitch 2001). This approach to criticism, Brooks argued, "denied the authority of the work" (Leitch 2001).

Ықпал

«Поэзияны түсіну» беспрецеденттік табысқа жетті және «поэзияны түсіну үшін қажетті интеллектуалды және қиялшылдық дағдыларға арналған классикалық нұсқаулық» болып қала береді (Синг 1991). Сонымен қатар, сыншылар Брукс пен Уорренді «жаңа сынды лайықты айқындықпен енгізгені» (Синг 1991) және студенттерді поэзияны оқып, түсіндіруге үйреткені үшін жоғары бағалады. Артур Мизнер Брукс пен Уорренді поэзияны оқытудың жаңа жолын ұсынғаны үшін мақтады: Біз үшін сын теориясындағы нағыз революция 1938 жылы «Поэзияны түсіну» кітабының жарық көргенімен басталды. Ол кітап, сол жылдары ағылшын тілінен сабақ беруге дайындалып жатқан көптеген біз үшін, бір жаңалық сияқты болды. Ол түсінікті болды, себебі ол бізге нақты сыныпта нақты өлең туралы әңгімелесудің жолын ашты, сондай-ақ өлеңді тарих, биография немесе мораль ретінде емес, тіл ретінде қарастыру техникасы поэзияны оқытуға жаңа мағына берді және оны негіздеді (Синг 1991). Бруксқа арналған некрологта Конверс колледжінің Джон В. Стивенсон Брукс «Америка колледждері мен университеттерінде әдебиетті оқытуды жаңа бағытқа бұрып, революция жасады» деп мәлімдеді (1994). Сонымен қатар, Стивенсон Брукс «әдебиетті зерттеуге құштарлық пен жалын әкелген адам» (1994) және «оның еңбегі бүкіл мамандық үшін үлгі болды» (1994) екенін мойындайды. Жаңа сынмен қатар, Брукс Фолкнер, Оңтүстік әдебиеті және Т.С. Элиоттың «Шөл даласы» (Қазіргі поэзия және дәстүрде) туралы зерттеулері классикалық мәтіндер болып қала береді. Марк Ройден Винчелл Брукс Фолкнер туралы жазған кітабын «Уильям Фолкнердің шығармалары туралы ең жақсы кітап» деп атады (1996). Элиот өзі Брукске «Шөл даласы» туралы жазған сын-пікірі үшін алғыс айтқан (Синг 1991). Бұдан әрі, Винчелл Брукс «The Southern Review» журналының табысы арқылы «қазіргі әдеби тоқсандықтың пайда болуына көмектескені» үшін мақтады (1996). Брукске деген құрметтің куәсі ретінде, әріптес сыншы және бұрынғы оқытушы Джон Кроу Рэнсом Бруксті «біздің поэзияны ең күшті және ықпалды сыншысы» деп атады (Синг 1991). Басқа жерде Рэнсом тіпті Брукске «көңілді адам» деген сипаттама берді (Синг 1991).

Understanding Poetry was an unparalleled success and remains "a classic manual for the intellectual and imaginative skills required for the understanding of poetry" (Singh 1991). Further, critics praise Brooks and Warren for "introducing New Criticism with commendable clarity" (Singh 1991) and for teaching students how to read and interpret poetry. Arthur Mizener commended Brooks and Warren for offering a new way of teaching poetry:

For us the real revolution in critical theory was heralded by the publication, in 1938, of Understanding Poetry for many of us who were preparing ourselves to teach English in those years this book came as a kind of revelation. It made sense because it opened up for us a way of talking about an actual poem in an actual classroom, and because the technique of focusing upon a poem as language rather than as history or biography or morality, gave a whole new meaning to and justification for the teaching of poetry (qtd. in Singh 1991). In an obituary for Brooks, John W. Stevenson of Converse College notes Brooks "redirect[ed] and revolutionize[d] the teaching of literature in American colleges and universities" (1994). Further, Stevenson admits Brooks was "the person who brought excitement and passion to the study of literature" (1994) and "whose work became the model for a whole profession" (1994). Along with New Criticism, Brooks' studies of Faulkner, Southern literature, and T. S. Eliot's The Waste Land (appearing in Modern Poetry and the Tradition) remain classic texts. Mark Royden Winchell calls Brooks' text on Faulkner "the best book yet on the works of William Faulkner" (1996). Eliot himself commended Brooks in a letter for Brooks' critique of "The Waste Land" (Singh 1991). Further, Winchell praises Brooks for "help[ing] invent the modern literary quarterly" (1996) through the success of The Southern Review. As testament to Brooks' influence, fellow critic and former teacher John Crowe Ransom calls Brooks "the most forceful and influential critic of poetry that we have" (qtd. in Singh 1991). Elsewhere, Ransom has even gone so far as to describe Brooks as a "spell binder" (qtd. in Singh 1991).

Монографиялар

1935. Алабама және Джорджия диалектісінің Ұлыбритания провинциялық диалектілерімен байланысы
1936. Әдебиетке қатысты ұсыныс
1938. Поэзияны түсіну
1939. Қазіргі поэзия және дәстүр
1943. Көркем әдебиетті түсіну
1947. Өте жақсы жасалған құмыра: Поэзия құрылымын зерттеу
1957. Әдеби сын: Қысқаша тарих
1963. Уильям Фолкнер: Йокнапатауфа аймағы
1973. Америка әдебиеті: Жасаушылар және оның қалыптасуы
1978. Уильям Фолкнер: Йокнапатауфаға қарай және одан әрі
1983. Уильям Фолкнер: Алғашқы танысулар
1985. Америка Оңтүстігінің тілі

Очерктер жинағы

1964. Жасырын Құдай: Хемингуэй, Фолкнер, Йейтс, Элиот және Уоррен шығармаларын зерттеу
1971. Шекіл қалыптастыратын қуаныш: Жазушылық шеберлікті зерттеу
1991. Тарихи деректер және XVII ғасыр поэзиясын оқу
1995. Қоғам, дін және әдебиет: Мақалалар